افسوس...

بله...آقای اسفندیار اختیاری با به دست آوردن بیش از 74 درصد آرای ایرانیان زرتشتی بر کرسی نمایندگی نهمین دوره مجلس شورای اسلامی تکیه خواهد زد. بیش از 6600 نفر از زرتشتیان ایران در این انتخابات شرکت کردند که نسبت به دوره پیش کاهشی 600 نفری را شاهد بودیم. با در نظر گرفتن آمار مهاجرت زرتشتیان، میزان مشارکت چندان تغییری نداشته است...و اسفندیار اختیاری در انتخاباتی تقریبا بی رقیب پیروز شد همچنان که کودتاچیان اصولگرا در شهرهای مختلف بدون رقیبی جدی برنده شدند.

پرسش مهم اما اینجاست که آیا انداختن رای در صندوق هایی که هنوز بوی خون جوانان  ایرانی که ذو سال و نیم پیش در جستجوی رای خود کشته شدند از آنها به مشام  می رسید درست است...تا کی و چه وقت ما باید مصالح جامعه زرتشتی را که خودمان هم نمی دانیم چیستند بر همه چیز مقدم بدانیم  و سپس همه جا دم از ایرانی بودن بزنیم و خود را ایرانی زرتشتی بنامیم و خواستار حقوق برابر با دیگر ایرانیان باشیم؟ آیا آن هنگام که دشمن خارجی به میهن یورش آورد و جوانان زرتشتی همپای دیگر جوانان ایرانی در جبهه ها جانشان را کف دست گرفتند و جانانه جنگیدند با اکنون که دشمنی از جنس دیگر و به گونه ای دیگر جان و مال و تاریخ و هویت ایرانی را نشانه رفته است تفاوتی دارد؟ شهیدان جنگ به دست دشمنی خارجی به شهادت رسیدند و سهراب ها و نداها و کیانوش ها به دست خود ایرانی ها در خون خود غلتیدند و ما به آسانی خونشان را پایمال می کنیم چرا که ترجیح می دهیم تا نماینده مان 2000 رای بیشتر داشته باشد تا مبادا کسی به کمی جمعیت مان پی ببرد و خدای ناکرده نماینده مان در مجلس شرمنده نشود!

افسوس که به دلیل آنکه در ایران نیستم چندان هم حق اظهار نظر ندارم اما این موضوعی بود که همیشه مرا آزار می داد...تنها درد دلی ساده که شاید حرف دل بسیاری در ایران نیز باشد

پنجشنبه 20 امردادماه 1390

همازوری یعنی دفاع از "همازور"

این روزها خیلی نگرانم. بیش از یک هفته می شود که از تارنمای "همازور" خبری نیست. به سراغش که می روی پیامی روی صفحه نمایشگر ظاهر می شود که به تو می گوید این تارنما در حال به روز رسانی است و برای بهره مندی از مطالبش باید زمانی دیگر بازگردی و آدرس ایمیلی برای فرستادن مطالب، انتقادات و پیشنهادات.همین...یک هفته است که مدام همین پیام را می بینم و به این فکر می کنم که بر سر "همازور" چه آمده است؟

منوچهر ارغوانی ، مدیر این تارنما را از نزدیک نمی شناسم ، اما از مشی آگاهی رسانی "همازور" لذت می برم. شاید چون به سلیقه من نزدیکتر است. "همازور" از آن دسته تارنماهای خبری زرتشتیان است که کمتر به ملاحظه کاری و مصلحت اندیشی روی آورده است و مطالب انتقادی بسیاری را از نویسندگان مختلف منتشر کرده است. البته این انتقادها برایش کم هزینه هم نبودند. نخستین بار چند ماه پیش بود که این تارنما فیلتر شد و پس از مدتی با پادرمیانی اسفندیار اختیاری ، نماینده زرتشتیان در مجلس دوباره آغاز به کار کرد. (البته بنا بر برخی شنیده ها نقش نماینده در فیلتر شدنش هم چندان کمرنگ نبوده است)

این بار اما گویا منوچهر ارغوانی به دردسر افتاده است. در نوشته های پیشینم هشدار دادم پیرامون برگزاری مسابقات رقص زرتشتیان که ارغوانی برگزارکننده اش بود و امیدوار بودم تا این مسئله به خیر بگذرد. اما گویا امیدواری من بیهوده بوده و دردسرهابرای ارغوانی آغاز شده اند. آنچنان که شنیده ام تعطیلی این روزهای "همازور" هم در همین ارتباط است.

جدا از خوب یا بد بودن برگزاری مسابقات رقص ، مقصود من از این نوشتار تارنمای "همازور" است. اینکه جامعه ما یکی از رسانه هایش را که به سختی به دست آورده است به آسانی از دست بدهد ، چندان امر خوشایندی نیست. و اینکه هیچکس از درون این جامعه، حتی دیگر رسانه های آن ، هیچ پشتیبانی از این رسانه نکنند حتی ناخوشایندتر است. سالهاست که حقوقمان را به عنوان یک جامعه دینی فدای مصلحت اندیشی و ملاحظه کاری های بیهوده کرده ایم. آنجا که باید می جنگیدیم تا حقمان را بگیریم ساکت نشستیم تا مبادا خشم حکومتی دامنگیرمان شود و در قرن ارتباطات یکهو بریزند و چندین هزار نفر زرتشتیان ایران را از دم تیغ بگذرانند. سکوت کردیم قصر فیرزوه را بردند...سکوت کردیم به پیامبرمان و اعتقاداتمان توهین کردند...سکوت کردیم و ما را از انجام امور دینی به بهانه تبلیغ برای دین باز داشتند...سکوت کردیم و دو دهه تنها دبیرستان دخترانه مان شد محل ندانم کاریهای یک مدیر بی دانش و بی مسئولیت و اکنون باز هم سکوت می کنیم و رسانه خبریمان را به ورطه تعطیلی می کشانند و فردا...فردا خدا می داند نوبت کیست و چیست؟

بازی را دو سره باخته ایم...هم مصلحت اندیشانه فریادمان را خود در گلو خفه کردیم و هم ساکت نشستیم تا همه چیزمان را یکی یکی از ما بگیرند. نمی گویم باید به خیابان می ریختیم و سر و صدا می کردیم و سر به شورش بر می داشتیم...نه. اما دست کم میشد پشت هم را خالی نکرد. میشد آن زمان که یکی در معرض خطر بود بقیه به کمکش بشتابند و یاریش رسانند. هنوز هم دیر نیست. امیدوارم مسئولان و رسانه هایمان برای یکبار هم که شده مصلحت را فدای حقیقت کنند و برای بازگشتن همازور تلاش کنند و امیدوارم تک تک ما ارزش داشته هایمان را بدانیم...و امیدوارم تمامی این صحبتها بیهوده باشد و مشکل"همازور" واقعا فنی باشد و فردا دوباره صفحه آبی رنگش را ببینم...

دوشنبه دهم امردادماه 1390

آیا باید ورزش را قربانی فرهنگ کرد؟

جام جانباختگان سی و یکم هم با تمام فراز و نشیبهایش تمام شد. آنچه در ذهن ها ماند باز هم اثبات همت و تلاش دانشجویان کانونی و آنچه ذهن ها را آزار می دهد اینکه کمبودها چه وقت قرار است رفع شوند؟ در حاشیه خبرهای این رویداد گفتگویی را خواندم با دوست خوبم بهرام مزداپور از دوست خوب دیگرم کورش مرادیان در سایت برساد. بهرام مزداپور ده سال پیش هماهنگ کننده جام جانباختگان بود. بهرام به شدت گله داشت از اینکه جامعه زرتشتیان از جامهای گوناگون ورزشی اشباع شده است و نیاز دارد تا بیشتر به جای ورزش به فرهنگ و دانش بپردازد. وی معتقد است که همایشهایی مانند مانتره یا رقابتهای کتابخوانی می تواند به افزایش سطح فرهنگ جامعه کمک کند. نطر بهرام کاملا منطقی است و من با آن کاملا موافق. مشکل اما آنجاست که ورزش بخشی از فرهنگ جامعه است. فرهنگ یک جامعه شیوه زندگی مردمان آن است که پیرو مولفه های گوناگونی است. رفتاری که از یک ورزشکار در زمین ورزش سر می زند نیز پیرو فرهنگ حاکم بر آن جامعه است. شوربختانه بخش عمده این رفتار از جایی از فرهنگ می آید که جامعه زرتشتیان یا نتوانسته و نخواسته بر آن تاثیر بگذارد.  همایشهایی ماننذ مانتره و یا کتابخوانی می تواند کمکی باشد برای افراد جامعه که آن سو از هزار سوی یک فرهنگ را که تضادهای کمتری با منش زرتشتیان و جامعه زرتشتی دارد برگزینند. به نظر من تعطیل کردن یک بخش از فعالیتهای جامعه و پرداختن به بخش دیگر جامعه را از توسعه متوازن دور می کند. دانش و فرهنگ ابزارهایی هستند تا ورزش را به تکامل برسانند...

لینک خبر:

http://www.berasad.com/fa/content/view/8268/

کارگروه ها؛ اتاق فکر جامعه

دو سه روز پیش (هفتم امردادماه) کارگروه جوانان در خانه نرگس در تهران برگزار شده است. خبرش را که خواندم بسیار امیدوار شدم. این کارگروههای مختلف کم کم دارند ساختار خود را پیدا می کنند و تبدیل می شوند به اتاق فکر انجمنهای زرتشتیان. کارگروه ها جایی هستند که تجربه و تخصص دور میز می نشینند و از آن بحث های کلی و بی فایده نشستهای هیات مدیره انجمنها که در آنها هر کس ساز خودش را کوک کرده و می نوازد خبری نیست. با تخصصی تر کردن این کارگروه ها انجمنها می توانند با کمترین هزینه یک مشاوره دائمی و منبع اطلاعاتی معتمد برای تصمیماتشان داشته باشند. بزرگترین آفت این کارگروه ها نیز عدم توانایی هموندان کارگروه ها در گذاشتن زمان کافی است تا خویشکاری های کارگروه ها به گونه خواسته شده اجرا شوند که سبب آن هم افتخاری بودن هموندان است. معضلی که باید هر چه زودتر چه در مورد هیات مدیره انجمنها و چه در مورد این کار گروه ها راه حلی برایش اندیشید و اگر نه به ناکارآمد شدن ساختارشان خواهد انجامید...

لینک خبر:

http://amordadnews.com/neveshtehNamyesh.aspx?NId=4878

یاد میرزا برزو آمیغی گرامی باد

هفتم امرداد ماه چهل و دومین سالگرد درگذشت میرزا برزو آمیغی بود . مردی که گرچه زیاد نمی شناسمش اما آوازه او را از کرمانی های بسیاری شنیده ام. مردی که 49 سال آموخت و آموزش داد. گفتن در مورد زندگی و خدمات میرزا برزو را می گذارم بر عهده آرمیتا فرهمند و نوشتارش زیبایش در این باره در وبسایت امرداد که خواندنش خالی از لطف نیست...اما آنچه باید در موردش گفت ضعف حافظه تاریخی نه تنها زرتشتیان که تمام ایرانیان است. ما شوربختانه گذشته مان را به سادگی فراموش می کنیم. نه تنها تاریخ را بلکه درسهای تاریخی نیز در ذهن ما ماندگار نیستند. خواندن داستان زندگی مردان و زنانی که هریک اثری در هر جامعه ای باقی گذاشته اند بزرگترین آموزگار است. اینجا در ینگه دنیا با آنکه تاریخ چندان کهنی ندارند اما زنان و مردان تاثیرگذارشان را چنان گرامی میدارند که تمامی دانش آموزان دبستان و راهنمایی داستان زندگی بیشترشان را از برند و در عوض ما...در عوض ما دبیرستان ایرانشهر کرمان را که مفاخری چند را به جامعه معرفی کرده ویرانه کرده ایم. ویرانی ایرانشهر یعنی ویرانی دانش و یعنی آبادی خرافاتی که عده ای همواره در صددند تا آنها را به خورد جامعه بدهند...درود بر روان میرزا برزو آمیغی و دروذ برتمام کوشندگان راه دانش و خرد...

لینک خبر:

http://amordadnews.com/neveshtehNamyesh.aspx?NId=4856

پنجشنبه ششم امرداد ماه 1390

انتقاد سازنده یعنی چه؟؟

زرتشتیان ایران همچنان سرگرم جام جانباختگان هستند و در این روزهایی که تقریبا تمامی خبرهای وبسایتهای خبری زرتشتیان ویژه این جام است یک خبر نظر مرا جلب کرد. افلاتون سهرابی فرنشین انجمن زرتشتیان شیراز در نامه ای که در آغاز نشست اخیر انجمنهای زرتشتی سراسر کشور در اختیار باشندگان قرار گرفت انتقادها و پیشنهادهایی را در مورد این نشستها ابراز داشته است. آنچه توجه مرا جلب کرد نه محتوای نامه که مفهوم انتقاد و پیشنهاد بود. یادم می آید آن زمان که در امرداد خبرنگار و یا سردبیر بودم هر گاه مطلبی انتقادی در امرداد به چاپ می رسید عده ای بلافاصله در برابر آن موضع می گرفتند و می گفتند که انتقاد باید سازنده باشد. عبارت"انتقاد سازنده" شده بود چماقی برای کوبیدن بر سر منتقد که "تو چرا انتقاد سازنده نمی کنی؟" اکنون که سالها از آن زمان گذشته است من هنوز هم معنای انتقاد سازنده را نمی فهمم. اصولا انتقاد قرار نیست ویرانگر باشد که ما به نسخه سازنده اش پناه ببریم. انتقاد بیان کاستی هاست تا آنان که دست اندرکارند و مسئول ، انتقاد را بشنوند و کاستی را ببینند و در رفعش بکوشند. اگر منظور از انتقاد سازنده انتقادی است که با پیشنهاد همراه باشد باید گفت درون هر انتقادی بی آنکه خود متوجه باشیم پیشنهاد نیز نهفته است. به عنوان مثال وقتی ما به سیستم حمل و نقل عمومی انتقاد داریم که چرا گران است پیشنهاد ما نیز درون این انتقاد نهفته است. یعنی سیستم حمل و نقل عمومی باید ارزان باشد. حال این بر عهده مسئولان شهری است که دلایل گرانی را برای ما توضیح دهند و با طرح و برنامه ای در ارزان کردنش بکوشند. حال اگر شخص منتقد خود از کارشناسان خدمات شهری باشد می تواند پیشنهادات و طرح های خود را برای کاستن از قیمت وسایل حمل و نقل عمومی به صورت کارشناسانه ارائه دهد.

انتقاداتی که به انجمنهای ما وارد هستند نیز خود حاوی پیشنهاد هستند که مسئولان انجمنها باید یا منتقد را توجیه کرده و یا در رفع آن کاستی بکوشند. سعی در کمرنگ کردن انتقاد و متهم کردن منتقد به نفاق تنها پاک کردن صورت مسئله و شیوه مستبدان است...